حسینمنصور- بعد از باخت تیمملی مقابل آمریکا، فقط یک جمله در ذهن من میچرخد. کارلوس کیروش در مصاحبه بعد از بازی گفت: رویای ما محقق نشد. داشتم به اینکلمه رویا فکر میکردم. یکی از دوستانم بعد از بازی دیشب میگفت: صعود به مرحله بعد یک سد روانی در ذهن بازیکنان ماست که هرگز نتوانستیم این سد را بشکنیم. کسی دیگر میگفت: جامجهانی ۳۲ تیمه تمام شد و معلوم نیست جامجهانی ۴۸ تیمه چه کیفیتی داشته باشد. احتمالا صعود به یک شانزدهم در آن راحتتر است و چالش در آن جام جهانی از مرحله یک شانزدهم تازه آغاز میشود.
داشتم به این فکر میکردم که رویای کیروش چه بوده که محقق نشده است؟ اعتراف میکنم هیچ وقت در سالهای مربیگری کیروش، احترامی که مستحقش بوده را در ذهنم به او نداشتهام. کارلوس کیروش مربی بزرگی است. متدولوژی تمرین فوق العادهای دارد و احتمالن همین متدولوژی بوده که فرگوسن چند فصل او را به عنوان دستیار خود حفظ کرده است. کیروش یک مربی فوقالعاده حرفهای است و برای همین هم بازیکنسالاری هرگز در تیم او معنا نداشته است. کیروش روی خطوط قرمزش ایستادگی میکند. استاد بلامنازع جنگ روانی است. دیسیپلین محشری دارد. هرگز در شکستها پشت بازیکنانش را خالی نمیکند. ساختارهای دفاعی را به خوبی میشناسد. لوئیس فیگو و روی کاستا و کریستین رونالدو کشفهای فوتبالی او هستند. کیروش واقعا مربی بزرگی است. این یک حقیقت است.