مختصر درباره زندگی نامه رشیدالدین وطواط
ابوبكر رشيدالدين محمد بن عبدالجليل وطواط از شاعران، نویسندگان و ادیبان بلخی ایرانی قرن ششم بوده که آثارش به دو زبان فارسی و عربی است. این شاعر نامی در دوران خوارزمشاهیان میزیست و دبیر دیوان آتسز خوارزمشاه بود. لقب وطواط به معنای خفاش یا نوعی پرستو به دلیل اندام کوچکش به او نسبت داده شده است.
زندگی نامه رشیدالدین وطواط
رشیدالدین در بلخ زاده شد. او بخشی از تحصیلات خود را نزد امام ابوسعد هروی در مدرسه نظامیه بلخ گذراند و بعد از تمام شدن تحصیل و کسب تبحر در نثر فارسی و عربی راهی خوارزم شد. در این شهر به خدمت آتسز خوارزمشاه درآمد و از سوی او منصوب به صاحب ديوانی رسائل گردید.
در جنگ میان آتسز با سلطان سنجر، زمانی که سلطان سنجر، هزارسف را محاصره کرده بود، انوری شاعر در خدمت وی، این دوبیتی نوشت و در شهر انداختند:
ای شاه همه ملک زمین حسبْ تراست
وز دولت و اقبال جهان کسب تراست
امروز به یک حمله هزارسف بگیر
فردا خوارزم و صد هزار اسب تراست
وطواط در هزارسفه بار فراقش همی کشم
چون ذره ذره کرد مرا بر هوا هوان
زان پشته پشته پشتهٔ کوه آیدم سبک
زین ذره ذره ذرهٔ گرد آیدم گران
هجرانش باره باره زمن برد خواب و خور
من خیره خیره مانده ز دست عنا عیان
زان باره باره بارهٔ ……………
زین خیره خیره خیرهٔ ……………….
چون نکته نکته در غزل آرم ز وصف او
بختم ز تحفه تحفهٔ دولت دهد نشان
زان نکته نکته نکتهٔ رنج و جراحتست
زیم تحفه تحفه تحفه قبول خدایگان
بر یاد تو ، بی تو ، این جهان گذران
بگذاشتم ، ای ماه و تو از بی خبران
دست از همه شستم و نشستم بکران
چون بی تو گذشت ، بگذرد بی دگران
پیشنهادی: در مورد زندگی قطران تبریزی