صدها هزار سال پیش نه ایستگاه هواشناسی وجود داشت، نه دماسنجی که دمای هوا را اندازه بگیرد و نه سامانهای که این اندازهگیریها را ثبت کند تا امروز در دسترس دان… صدها هزار سال پیش نه ایستگاه هواشناسی وجود داشت، نه دماسنجی که دمای هوا را اندازه بگیرد و نه سامانهای که این اندازهگیریها را ثبت کند تا امروز در دسترس دانشمندان باشد. با این حال، پژوهشگران اکنون میتوانند بگویند در آن زمان زمین چه زمانی سردتر یا گرمتر بوده، بارندگی چگونه تغییر کرده و حتی ترکیب جو چه تفاوتی با امروز داشته است. آنها این اطلاعات را از دفترهای ثبت هواشناسی به دست نمیآورند؛ بلکه از آرشیوهایی میخوانند که خود طبیعت طی هزاران و گاه میلیونها سال ساخته است.
به گزارش مجله خبری نگار/آنا، وقتی هواشناسان درباره وضعیت آبوهوا صحبت میکنند، معمولا به دادههایی تکیه دارند که ایستگاههای هواشناسی، بالنهای جوی یا ماهوارهها ثبت کردهاند. اما این اندازهگیریها تنها بخش بسیار کوتاهی از تاریخ زمین را پوشش میدهند. به نوشته اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA)، برای شناخت اقلیم هزاران یا میلیونها سال پیش، دانشمندان از آنچه «دادههای پروکسی» (Proxy Data) نامیده میشود، استفاده میکنند. این دادهها، ویژگیهای فیزیکیِ حفظشده محیط هستند که میتوانند جایگزین اندازهگیریهای مستقیمی شوند که از گذشته در اختیار نیست؛ ویژگیهایی که هنگام شکلگیری یا رسوبگذاری، اطلاعاتی از شرایط اقلیمی زمان خود را در دل طبیعت ثبت و حفظ کردهاند.