کیانوش عیاری یک فیلم کمدی ساخته است؛ این اولین جملهای است که دوستداران سینما بعد از دیدن پوستر ویلای ساحلی بر سر سینماها به یکدیگر میگویند. لحنی که این جمله حین ادا کردن آن به …
کیانوش عیاری یک فیلم کمدی ساخته است؛ این اولین جملهای است که دوستداران سینما بعد از دیدن پوستر ویلای ساحلی بر سر سینماها به یکدیگر میگویند. لحنی که این جمله حین ادا کردن آن به دیگران دارد یا همراه با تعجب و بهت است و یا طعنه و کنایه در آن موج میزند؛ چرا؟ من نمیدانم. مشخص نیست چرا ژانر سینمای کمدی در ایران مساوی است با سخیف بودن و به اصطلاح عامیانه مردم، چیپ بودن. مشخص نیست که چرا مردم ارث بابای خود را از کارگردانان طلب دارند و به آنها اجازه نمیدهند که در ژانر متفاوتی نسبت به آثار پیشین خود فیلم بسازند. در دنیا کارگردانی به اسم استیون اسپیلبرگ وجود دارد که هم فیلم کمدی ساخته، هم انیمیشن، هم فیلم درام و هم اکشن حماسی و هیچکس به او گیر نداده اما در ایران هیچ کارگردان قدرتمندی حق ندارد چیزی جز فیلم درام بسازد.
کیانوش عیاری سالها است که در ایران فیلم میسازد و برخلاف برخی از کارگردانان مطرح ترک وطن نکرده تا از دست گیر و گورهای نهادهای مختلف بر سر فیلمهای او راحت شود. او مانده تا فیلم و اثرش را در مملکت خود بسازد و با این وجود سالهاست که نتوانسته اثری از خودش را بیشتر از ده روز در سینماها اکران کند. بیدار شو آرزو که در اوایل دهه هشتاد اکران شد دو سه روز رنگ پرده سینما را به خود دید و فیلم خانه پدری نیز کمتر از ده روز در سینماها اکران ماند و در نهایت سر از اینترنت در آورد. در سال ۱۳۹۵ هم فیلم کاناپه عیاری هم توقیف شد و او حالا با ویلای ساحلی به سینماها برگشته است. یک کمدی آبرومند که چون به لودگی نمیرسد، ممکن است با ذائقه بدی که سینمای کمدی ما در این سالها برای عموم مخاطبین ساخته چندان خوانشی نداشته باشد.