مختصر درباره زندگی نامه امیرخسرو دهلوی
شاعر بزرگ پارسی حکیم ابوالحسن یمینالدین بن سیفالدین محمود که به امیرخسرو دهلوی شهرت دارد در سال 632 خورشیدی در پتیالی هندوستان چشم بر جهان گشود. وی به زبانهای سانسکریت، فارسی، ترکی و عربی تسلط داشت و به وی لقب سعدی هند داده بودند. تخلص او ابتدا سلطانی و بعد به طوطی تغییر یافت.
این شاعر بزرگ در موسیقی نیز حرفی برای گفتن داشت که سبک قوالی را نیز به او نسبت میدهند.
زندگی نامه امیرخسرو دهلوی
پدر دهلوی امیر سیفالدین محمود یکی از امرا، میرزاده و افسران اهالی لاچینِ هزاره در نواحی بلخ بود که در زمان حمله مغول به هندوستان فرار و در آنجا با زنی اهل دهلی ازدواج نمود و به دربار شمسالدین التتمش، پادشاه دهلی وارد شد. امیرخسرو مانند پدر که سمت امیرالامرایی داشت در دربار، بزرگی و سروری یافته بود و زمانی در درگاه جلالالدین فیروز شاه جایگاهی داشت و لقب امیری گرفت.
او با یادگیری زبان و ادب فارسی دوران کودکی و نوجوانی خود را در دهلی گذراند. سپس در محضر شیخ نظامالدین محمد بن احمد دهلوی معروف به نظام الدین اولیا یکی از بزرگترین و مشهورترین مشایخ و عارفان دوران شاگردی کرد. امیرخسرو با وجود این که همیشه در خدمت پادشاهان و فرمانروایان بود همیشه به شیخ احترام میگذاشت. او توسط شیخ توانست با حسن د همدمان جایی نمی بینم، چه شد آری
زمانه محو کرد از سر دگر ره آن گرانیها
کنون در کنج مهمان زمین اند آنکه دیدستی
پریرویان زیور کرده را در میهمانیها
چو مشک ما همه کافور شد از سردی عالم
جوانان را ز ما دل سرد شد کو آن جوانیها
وگر سوزیم در عالم کسی دلسوز ما نبود
زبس کز مهربانان رفت سوز مهربانیها
مخند، ای کامران عشق، بر تلخی عیش من
که من هم داشتم اندازه خود کامرانیها
کسی کامروز در شادیست فردا بینیش در غم
نوید ماتم غم دان نوا و شادمانیها
به نقد خوشدلی مفروش ده روز حیات خود
که خواهد رایگان رفتن متاع کامرانیها
غم آرد یاد شادیهای رفته در دل خسرو
چو یاد تندرستی و زمان شادمانیها
بیشتر بخوانید: آشنایی با قالب شعر غزل
اختصاصی_دانشچی