به گزارش مجله خبری نگار/ایستنا،در طول بیش از ۱۷۰۰ ساعت (بیش از ۷۲ روز) خاموشی یا اختلال شدید اینترنت بینالملل در ۱۴۰۴، نهتنها دسترسی روزمره کاربران به شبکههای اجتماعی و ابزارهای ارتباطی قطع شد، بلکه یک فاجعه خاموش و بسیار عمیقتر در لایههای زیرین فناوری در حال وقوع بود: قطعشدن شریانهای اطلاعاتی که به ماشینهای هوشمند خوراک میدهند. نتیجه این انزوای دیجیتال، بروز پدیدهای است که در میان متخصصان از آن به عنوان «زوال عقل الگوریتمی» یا اصطلاحا خنگشدن هوش مصنوعی در مواجهه با مسائل ایران یاد میشود. گزارشهای میدانی «شرق» و بررسی خروجی چتباتهای پیشرفته نشان میدهد در این مدت، سرویسهای هوش مصنوعی به دلیل عدم دسترسی به اخبار لحظهای و موضوعات جزئی داخل ایران، بخش مهمی از مسائل مرتبط با زبان فارسی و وقایع ایران را بهدرستی پاسخ نمیدهند. به عنوان مثال، کاربری از یک هوش مصنوعی داخلی که مدعی استفاده از مدلهای پیشرفته جهانی است، درباره رئیسجمهور فعلی ایران سؤال میپرسد و با پاسخی حیرتانگیز و توهمآمیز مواجه میشود: «مسعود پزشکیان رئیسجمهور ایران نیست، بلکه یک بازیکن بازنشسته فوتبال است». این پاسخ خندهدار، اما تلخ، نمادی از یک بحران ساختاری است که نشان میدهد چگونه قطع اینترنت، سیستمهای شناختی ماشینها را مختل کرده است.