درباره زندگی نامه شیخ بهایی و آثار او
بهاءالدین محمدبن حسین عاملی معروف به شیخ بهایی متولد 8 اسفند سال 925 هجری شمسی در بعلبک (یکی از شهرهای لبنان امروزی) میباشد. او از نوادگان حارث هَمْدانی از یاران با وفای امام علی (علیهالسلام) است. وی فقیه، حکیم، عارف، منجم، شاعر، ریاضیدان، مورخ، ادیب و دانشمند مشهور قرن دهم و یازدهم هجری است که به علوم فلسفه، منطق، نجوم و ریاضیات تسلط داشت و کتابهای متعددی در زمینه سیاست، حدیث، ریاضی، اخلاق، عرفان، مهندسی، نجوم، فقه، فیزیک و هنر نگاشته است.
زندگی نامه شیخ بهایی
شیخ بهایی دوران کودکی خود را در روستایی به نام جبع (یکی از روستاهای سوریه امروزی) گذراند. پدر او از شاگردان شهید ثانی بود و از خانوادههای معروف جبل عامل (منطقهای شیعهنشین در جنوب لبنان) بودند. شیخ بهایی همراه خانوادهاش در کودکی به دعوت شاه طهماسب به قزوین آمد و وقتی پدرش آنجا را محلی برای پرورش دانشمندان دید، در همانجا ساکن شد.
زمانی که وی 17 سال داشت، پدرش به سِمَت شیخالاسلامی اصفهان منصوب شد ولی شیخ بهایی به مدت 30 سال در قزوین ماند و در آنجا به شاگردی علما و دانشمندان پرداخت. 14 سال بعد پدر شیخ برای زیارت حج از ایران خارج شد و در نهایت در بحرین درگذشت.
او در 43 سالگی به مقام شیخالاسلامی اصفهان رسید و وقتیز آن را خود شیخ بهایی سروده و بخشی از آن از آثار دیگران است. از دیگر آثار او میتوان به این موارد اشاره کرد: جامع عباسی، الزبده فی الاصول، اربعین.
مثنویهایی که شیخ بهایی به زبان فارسی سروده است، به شرح زیر میباشند:
– مثنوی نان و پنیر
– مثنوی نان و حلوا
– مثنوی شیر و شکر
– مثنویهایی مانند نان و خرما، شیخ ابوالحشم و رموز اسم اعظم
درگذشت
در مورد تاریخ وفات این شیخ بزرگ به اندازه یک سال اختلاف نظر وجود دارد. وی در شوال 1030 یا 1031 در اصفهان درگذشت و بنا به وصیت خودش پیکر او را به مشهد بردند و در جوار بارگاه امام رضا (علیهالسلام) دفن کردند. اکنون مزار وی در بست شیخ بهایی بین مسجد گوهرشاد، رواق امام خمینی و صحن آزادی قرار گرفته است.
یونسکو به پاس خدمات شیخ بهایی به جامعه انسانی در زمینه علوم ستارهشناسی، سال 2009 که مصادف با سال نجوم بود، نام شیخ بهایی را در لیست مفاخر ایران و لبنان ثبت کرد.