تحقیق مختصر درباره فرهنگ بومی و قومی استان خراسان رضوی
خراسان رضوی یکی از استانهای خراسان در شمال شرقی ایران به مرکزیّت مشهد است. مساحت این استان ۱۱۸٬۸۵۴ کیلومتر مربع بوده که از این نظر چهارمین استان بزرگ کشور محسوب میشود.
فرهنگ بومی استان خراسان رضوی (مشهد)
فرهنگ مردم خراسان رضوی در اکثریت مناطق استان همان فرهنگ مردم ایران است البته کمی در جزئیات در شمال و جنوب و در بین ترک و کرد تفاوتهایی دارد که قابل تامل نیست. خراسان رضوی محل زندگی اقوام گوناگونی است که به رغم تفاوتهای نژادی و فرهنگی، به واسطه رشته محکمی از عوامل پایداری چون دین و ملیت با هم متحدند.
خراسان، در طول تاریخ شاهد ظهور و سقوط سلسلهها و دولتهای بسیاری در قلمرو خود بوده است. اقوام مختلف اعراب، ترکها، کردها، مغولها، ترکمنها و افغانها در منطقه تغییراتی را به ارمغان آوردهاند.
جغرافیدانان باستان، ایران را به هشت بخش تقسیم کردهاند که خراسان بزرگ شکوفاترین و بزرگترین قلمرو بوده است. گرچه آنها در جمع خود به زبان و لهجه مادری سخن می گویند و به آداب و رسوم نیاکان خویش پایبندند اما همواره از اینکه مسلمان و ایرانی هستند به خود می بالند. یکی از دلایل تنوع چشمگیر ساکنان خراسان رضوی، کوچ اختیاری و یا اجباری به یک سرزمین وسیع و حگسترده ی هیات عزاداری از سراسر استان و کشور، صحنه هایی زیبا از عشق و دلدادگی مردم شهر بهشت به ساحت قدسی حضرت اباعبدالله الحسین(ع) به نمایش می گذارد. از گذشته های دور، مردم مشهد میزبان دسته های عزاداری در منازل خود بودند.
دسته های عزاداری مخصوصاً از شهرهای اطراف به مدت دو روز و بیشتر در منازل شخصی مشهدی ها ساکن می شدند و صاحبخانه خود را موظف به خدمت گذاری به آنان می دانست. برپایی ایستگاه های صلواتی در مسیر دسته های عزاداری، پهن کردن سفره های نذری و پذیرایی با غذاهایی همچون شله، حلیم و…، انجام خدمت به هیات های عزاداری در طول مسیر دسته ها همچون توزیع آب، کمک به ایستگاه های صلواتی، و.. از جمله ی این امور می باشد که هنوز هم رواج دارد.
اما مقصد غالب دسته ها و هیات ها در روز تاسوعا و عاشورا، حرم مطهر حضرت ثامن الحجج(ع) است. عزاداران در این دو روز در قالب دسته های عزاداری از خیابان های منتهی به حرم مطهر وارد صحن و سرای رضوی شده و پس از عرض ارادت به ساحت ملکوتی امام مهربانی ها، از صحن خارج می شوند.
بیشتر بخوانید: فرهنگ بومی خراسان شمالی
منبع : بیتوته – ویکی پدیا