سفر بدون غذا مثل بهار بدون عطر است. هرچقدر مقصد زیبا باشد و جاده سرسبز، تا وقتی بوی غذای خانگی از ظرف باز نشده در هوای آزاد نپیچد، آن حال وهوای واقعی سفر شکل نمی گیرد. در فرهنگ ایرانی، پخت و همراه داشتن غذا در سفر نه تنها عادتی خانوادگی بلکه بخشی از آیین سفر است. از صبح های زود که مادرها کوکو و کتلت را در تابه های قدیمی سرخ می کردند تا ظهرهای داغی که خانواده ها در کنار جاده زیر سایه درخت بساط ناهار را پهن می کردند، همیشه غذا نقشی عاطفی و پررنگ در تجربه سفر داشته است.
