همه چیز درباره ی شهر دزفول و آداب و رسوم و ادبیات بومی آن
تحقیق درمورد دزفول
دِزفول شهری است در جنوب غربی ایران، سیویکمین شهر پرجمعیت کشور و مرکز شهرستان دزفول است که با مساحت نزدیک به ۴۷۶۲ کیلومتر مربع در کنار رودخانه دز و در بخشهای جلگهای استان خوزستان واقع شده است. جمعیت دزفول طبق سرشماری سال ۱۳۹۰ مرکز آمار ایران حدود 248 هزار نفر بوده است. شهر در ارتفاع ۱۴۳ متری از سطح دریا و از شهرهای شمالی استان خوزستان است. دزفول به جهت عبور رود دز از این شهر و پیشینه تاریخیاش از اهمیت ویژهای برخوردار است.
این شهر در ۷۲۱ کیلومتری تهران و ۱۵۵ کیلومتری اهواز و در۳۰۰ کیلومتری دریا و دارای ۱۴۳ متر ارتفاع قرار دارد. از لحاظ وسعت دومین شهر بعد از اهواز در استان میباشد که از سمت شمال به استان لرستان و از سمت شرق به شهرستان مسجد سلیمان و استان چهار محال بختیاری واز شمال غربی به شهرستان اندیمشک و از جنوب به شهرستان شوشتر و اهواز و از سمت غرب به شهرستان شوش محدخیس شده بود .مشعل را بلند میکرد ودر محفظه مخصوص چوبی که به کمرش بسته بود آن را محکم جای میداد و حرکت میکرد البته پشت سر او نیزدو نفر حرکت می کردند که مسئول خیس کردن لباس های نمدی او بودند ، یکی از آنها مشکی پر از آب و دیگری ظرفی داشت که مرتب می بایست پر و به روی لباس حامل مشعل ریخته می شد تا مانع از سوختن لباس و بدن او شود . با اینحال بیشتر اوقات حاملین مشعل ،دچار سوختگی می شدند . نکته جالب اینجاست که این آسیب و سوختگی برای افراد به نوعی باعث مباهات بود چرا که عده ای از مردم بعد از آن با نگاه متبرک شدن به آنها نگاه می کردند.[1]
ادبیات بومی دزفول
زبان دزفول
مردم دزفول به گویش دزفولی که از گویشهای زبان فارسی است سخن میگویند. این لهجه شامل دو گویش عمدهٔ حیدرخانه و صحرابدری است. لهجهٔ غالب دزفول حیدرخانه است که به عنوان مثال فعل «مُردَم» را به صورت «مُردُم» تلفظ میکنند. گویشهای لری بختیاری و لری خرمآبادی نیز در نزد شماری از مردم این شهر به کار میرود.
پیشنهادی: درباره فرهنگ بومی سایر استانهای ایران بیشتر بخوانید
[1] ر.ک : دزفول ، شهر من ،سید محمد منتظری