در فروردین ۱۳۳۴ و پس از آنکه بیآبی باعث از میان رفتن هفتاد درصد محصول بلوک شیرآب و ده درصد محصول رومیان کنگی شد، سرداران و سران ایلات سیستان و عمده مالکان میان کنگی در تلگرافخانه تحصن و خطاب به نخستوزیر وقت اعلام کردند که «اگر در مرکز، عملی مقدور نیست، برای احقاق حق خود و کشیدن سدهای افغان، ما اهالی سیستان شخصاً اقدام نماییم». مشکل تامین حقابه رود هیرمند هرچند مشکلی قدیمی است، اما بر اساس یک قرارداد تا حد زیادی حل شده بود و تا زمان بر سر کار آمدن دولت جدید طالبان، یک چالش عمده محسوب نمیشد. دولت جدید طالبان، تقریباً با قطع کامل حقابه ایران، وضعیت اجتماعی زندگی در سیستان و بلوچستان را که تا پیش از این نیز بحرانی بود، بحرانیتر کرد. بسیاری از روستاها به دلیل خشکسالی عملاً تخلیه شدهاند. مشکلات اجتماعی تشدید شده است و فقر مطلق باعث روی آوردن جوانها به حوزههای مانند سوختبری و قاچاق مواد مخدر شده است.
در روزهای اخیر سید ابراهیم رئیسی مجدداً به طالبان اخطار داد که حقابه هیرمند را پرداخت نمایند، با این همه کارشناسان چندان خوشبین نیستند که دولت طالبان چندان به این اخطارها توجهی کند.