۱۳۹۸/۱۱/۲۳
در قرن اول، در سواحل لغزنده رودخانههای اصلی با ساخت گاتها، مجموعه پلکانهای بلند و کم ارتفاع، خشکیها را به اصطلاح رام میکردند. این روش برای ساخت نوع جدیدی از چاه اعمال شد.
در سال ۱۸۶۴، لویی روسل، مسافر مشهور فرانسوی “یک چاه وسیع از آب، پوشیده با نیلوفر آبی و هزاران پرنده آبزی که در میان آب بازی میکنند ” و حیواناتی که در ساحل آن حمام میکردند و با پوشش سبز احاطه شده بود، توصیف کرد. او یک منظره از دریاچه یا یکی از غارهای معروف کنار رودخانه هند را توصیف نمیکرد، بلکه یک چاه قدیمی، به بزرگی یک تالاب بزرگ را توصیف میکرد.
در ایالتهای شمالی هند در راجستان و گجرات، مشکل آب یک مشکل جدی بوده است. نواحی حاشیه کویر تار، شاهد بارانهای فصلی سیلآسا است اما بلافاصله بعد از باران آب تقریبا ناپدید میشود. با توجه به داشتن تابستانهایی با بیش از 100 درجه و همچنین خاک سلیتی، آب در آنجا باقی نمیماند، به همین دلیل مردم محلی و مسافران در امتداد مسیرهای تجاری محلی یک راهحل عملی نیاز دارند.