در دوره پیشین انتخابات ریاست جمهوری، وعده های انتخاباتی بزرگی مانند ایجاد یک میلیون شغل، ساخت ۴ میلیون مسکن، کنترل تورم، .. ارائه شد. همه این وعده ها نه تنها محقق نشد، بلکه نرخ دلار در ۳ سال اخیر از ۲۴ هزار تومان به کانال ۷۰ هزار تومان رسید، نرخ گوشت گوسفندی از ۱۴۴ هزار تومان در ۱۴۰۰ به قریب یک میلیون هزار تومان در سال جاری افزایش یافت. نرخ اجاره خانه در دولت سیزدهم حدود ۳ برابر افزایش یافت، دیگر اقلام، خدمات و کالاهای اساسی نیز وضعیت مشابهی دارند، مردم دچار مشکلات شدید معیشتی شده اند، با این همه به نظر میرسد برخی کاندیداها بی توجه به شرایط اقتصادی خطیر کشور و وضعیت تحریم ها، روی حافظه کوتاه مدت مردم حساب کرده اند و قولهای عجیب و غریبی میدهند، وعدههای که با وضعیت اقتصادی کشور همخوانی ندارد.
زاکانی شهردار تهران که عملکرد وی در خصوص قراردادهای مبهم و کلان شهرداری مورد انتقاد زیادی قرار دارد، وعده داد که گوشت را دم در مردم به آنها تحویل میدهد. این نوع نگاه سطحی نسبت به مشکلات عمیق و ساختاری اقتصادی دولت، از سوی منتقدان به عنوان نوعی عوام فریبی تفسیر شد، گویی که مشکلات مردم تحویل گوشت دم در است و نه قیمت بالای آن و قدرت خرید تحلیل رفته.