فصل اول شاهکار، فصل دوم یک اثر خوب
اکت سوم انیمیشن Arcane، یا به صورت کلیتر فصل دوم آن، من را به یاد شبهای امتحان، فرصت کم و مقدار زیاد جزوه میاندازد. آن دانشآموز به هر نحوی که بود، شاید حتی بالاترین نمره را هم با خواندن در همان شبهای امتحان دریافت میکرد، اما آیا هیچ وقت درس را آنطور که باید و شاید یاد میگرفت؟ آیا هیچوقت مطالب و فرمولها چندی بعد در خاطر او میماند؟ این تفاوت فصل اول و دوم انیمیشن Arcane برای من است.
فصل یک پر از صحنههای فراموشنشدنی است، چون برای رسیدن به آن صحنه فراموشنشدنی، از قبل پرداخت و ساختار خوبی صورت گرفته تا نقطهی اوج آن، آن طور که باید و شاید بر روحیات و ذهن مخاطب بنشیند. اما در فصل دوم، یا صحنهی فراموشنشدنی اتفاق نمیافتد، یا اگر هم بیافتد، پرداخت و ساختار(بیلد-آپ) خوبی برایش صورت نگرفته و آن صحنه به جای این که روی یک ساختمان به خوبی سوار شود، ناگهان از ناکجا سر میرسد. برای همین حتی اگر خود صحنه هم بار احساسی زیادی داشته باشد، ماندگار نمیشوند، چون بیلد-آپ خوبی برای رسیدن به آن صورت نگرفته است. با تمام این اوصاف، Arcane یکی از بزرگترین دستاوردهای هنرمندانه بشر در عرصهی سرگرمی است. با نقد ویجیاتو همراه باشید.