همزمان با تشدید تهدیدهای آمریکا، اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز به مرزی برای ارزیابی عملکرد هیئت مذاکرهکننده ایران در مسیر پیشرو تبدیل شده است.
یادداشت مهمان– مهدی افراز؛ در طول یک هفته گذشته تهدیدات مقامات آمریکایی نسبت به هدف قرار دادن زیرساختهای کشور، تاسیسات هستهای و ترور مقامات شدت گرفته است. علت این اتفاق چیست؟ از حوالی ۱۶ تیر ماه، یعنی از زمانی که طرف ایرانی به این جمعبندی رسید که آمریکا از رهگذر فهم خودش از بند چهار تفاهمنامه، عملاً اعمال حاکمیت ایران بر تنگه را ملغی و بیمعنا خواهد کرد، به این دلیل که هم نرخ تردد از کریدور جنوبی از مسیر ایرانی پیشی گرفت و هم شناورهایی که قصد تردد از مسیر شمالی را داشتند با تهدید از سوی ارتش آمریکا روبرو بودند. لذا ما به این جمعبندی رسیدیم که باید با مسدودسازی کریدور جنوبی، این مناسبات را بهم بزنیم. این رویه جدید باعث شد که آمریکا شدت حملات را بالا برده و آتش را به عمق استان های جنوبی بکشاند تا بتواند ما را وادار سازد که از ایجاد اختلال در دریانوردی دست بکشیم.
با گذشت حدود ۲۰ روز از این روند، آمریکا به این نتیجه رسید که این چالش، راه حل نظامی ندارد و عملاً آنچه که توسط سنتکام دنبال میشد نتوانست تغییری در نظام محاسبه یا تصمیمگیری طرف ایرانی ایجاد کند. لذا خصوصاً پس از توسعه مناقشه به باب المندب و سوئز، آمریکا تصمیم گرفت حملات در جنوب را تخفیف داده و وارد فرآیند تهدید همه جانبه و گرفتن امتیاز سیاسی شود.