«زیبای تنها» نوشته محمود طلوعی، تنها روایت زندگی ثریا اسفندیاری، دومین همسر محمدرضا پهلوی نیست؛ بلکه تصویری از تناقضهای دربار پهلوی در مواجهه با زنان ارائه میدهد.
یادداشت مهمان، طاهره ساکی: برای درک عمق فاجعه انسانی که بر ثریا اسفندیاری در زندگی با محمدرضا پهلوی گذشت، ابتدا باید پرده از بزرگترین پروژههای فریبافکنانه رژیم پهلوی با شعار حمایت از حقوق زنان برداشت. رژیمی که خود را «مترقی» مینامید و در شرح افتخاراتش، همواره با ژستهای فمنیستی، «اعطای حق رأی به زنان» و تصویب «قانون حمایت خانواده» را به رخ میکشید. پروژههایی که در باطن خود، نه یک دغدغه اصیل انسانی، بلکه استراتژی دو وجهی برای تحکیم دیکتاتوری و سرپوش نهادن بر خشونتهای ساختاری بودند. «حمایت از زنان» در رژیم پهلوی در واقع یک مرز قاطع داشت: تا زمانی که زن در قامت یک ابژه زینتی، مُبلغی وفادار، یا یک رحم مطیع برای بازتولید نسل سلطنت عمل میکرد، عزیز و محترم بود …سرگذشت ثریا، تراژدی زنیست که در این مرز، ابتدا به ویترین این پروژه دروغین بدل شد و سپس، بهطرز وحشیانهای توسط همان سیستم بلعیده شد.
کودتای ۲۸ مرداد؛ ملکهای در میانه آوار دموکراسی