محمد عبداللهی*
در روزگاری که انسانرسانهها (اینفلوئنسرها و یوتیوبرها) با سهولت و بیدغدغهای کمسابقه در فضای عمومی جولان میدهند و رسانهها و سایت های رسمی همچنان زیر سایهی محدودیتهای ساختاری و نهادی نفس میکشند، آیا نباید نگران اتفاقات ناگوارتر از حاشیههای ایرانمال و ماجراهایی چون فیلمبرداری از تونلهای موشکی باشیم؟
از تریبون رسمی تا استوری؛ بحران مرجعیت یا بحران روایت؟
مفهوم «مرجعیت» (Référentiel) یکی از مفاهیم مهم در تحلیل سیاستگذاری عمومی است که توسط پژوهشگران فرانسوی حوزهی سیاستگذاری، از جمله برونو ژوبر و پیر مولر، مطرح و توسعه یافته است. مرجعیت در واقع بیانگر مجموعهای از ارزشها، باورها و تصاویری است که یک جامعه، گروه یا بخش خاص از واقعیت اجتماعی در ذهن خود شکل میدهد و بر اساس آن، مسائل عمومی را تعریف و دربارهی نحوهی مواجهه با آنها تصمیمگیری میکند. از این منظر، واقعیت اجتماعی تا حد زیادی محصول برداشتها، ذهنیتها و ادراکات جمعی است. بنابراین، آنچه یک جامعه یا گروه از یک موضوع بهعنوان «واقعیت» میشناسد، میتواند مبنای شکلگیری سیاستها، برنامهها و اقدامات عمومی قرار گیرد.