طنز، خاطره، فقدان، سه صدایی که در جزیره همنوا شدند
با این که تازه نیمی از سال ۲۰۲۵ گذشته، اما شک نکنید که فیلم The Ballad of Wallis Island جزو بهترین فیلمهایی است که امسال تماشا خواهید کرد. این اثر در واقع بازسازی فیلم کوتاهی با همین مضمون در سال ۲۰۰۷ است که آن را هم جیمز گریفیتس کارگردانی و تیم کی و تام بسدن نویسندگی کرده بودند. انگار این گروه سه نفره حس کردند محتوای فیلم کوتاهشان، شایسته زمان، شکوفایی و هویدایی بیشتری بوده، و ساخت این اثر را به خود و استعداد و هنری که داشتند بدهکارند. و حق با آنها بود، چون فیلم The Ballad of Wallis Island، تلفیقی هنرمندانه از عشق، غم، شادی، کمدی و نوستالژی است، درست مثل یک تصنیف فولک راک. با ویجیاتو و نقد فیلم The Ballad of Wallis Island همراه باشید.
مرد عجیبی به نام چارلز (تیم کی)، که شخصیتی گوشهگیر و رویاپرداز دارد، بعد از بردن چند لاتاری (بله چند لاتاری)، از پول هنگفت به دست آمده استفاده کرد و ویلایی در ساحل جنگلی، در طبیعت بکر ولز خریده است. حالا او یک آرزو دارد: دعوت از گروه موسیقی محبوبش برای اجرای دوباره آهنگهای قدیمی دونفرهشان، گروهی که اکنون سالهاست از هم جدا شدهاند، اما چارلز آن قدر پول دارد که آنها را برای یک اجرای زنده موسیقی، دوباره به جزیره در کنار هم بیاورد. اما اعضای این گروه افسانهای، هرب (تام بسدن) و نل (کری مولیگان)، که روزی ملودیها و اشعار عاشقانهشان زبانزد همه بود، حالا از هم پاشیده شده و زخمهای پنهانی را با خود حمل میکنند که قرار است در طول فیلم آشکار شود، در دامان طبیعتی که نمیشود هیچ احساسی را از آن پنهان نگه داشت.