گروه ادبیات،نشر و رسانه: یکی از تصاویری که خیلی از ما شاید حسرتش را بخوریم، دور هم جمع شدنهای شبانه خانوادگی مثل گذشتهها باشد؛ در حالی که مادربزرگ سینی پر از تنقلات را روی کرسی گذاشته باشد و پدربزرگ برای همه سعدی و حافظ و شاهنامه بخواند و ما محو کلمات آهنگین شعر باشیم و هر کلمه را با صدای پدربزرگ برای همیشه در گوشه ای ذهنمان ضبط کنیم.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه ابتکار، اما دیگر نه کرسیای باقی مانده و نه جمعهای خانوادگی قدیمی. البته هنوز هم هستند پدربزرگ و مادربزرگهایی که شعرها را چون کلمات جادویی برایمان زمزمه کنند، اما آیا فرزندان و نسلهای آینده ما هم چنین لذتی را تجربه خواهند کرد؟ آیا 30 سال دیگر ما هم میتوانیم، شب یلدا یا سر سفره هفتسین برای فرزندانمان شعری از حافظ یا سعدی را روان و آهنگین بخوانیم؟ آیا میتوانیم برای فرزندانمان اشعار شاهنامه را با همان ابهت و تاثیرگذاری بخوانیم یا برای خواندن هر بیت از داستان سیاووش یا رستم و سهراب باید ثانیهای مکث کنیم؟