وقتی سینمای انتقام به فرمولهای بیجان تن میدهد!
فیلمهای انتقامجویانه همیشه در سینما جایگاه ویژهای داشتهاند، از خشونتِ شعرگونهٔ «راننده تاکسی» اسکورسیزی تا سردیِ حسابشده «جان ویک». اما «آماتور»، اثر جدید جیمز هاوس (کارگردان «One Life»)، چه چیزی به این ژانر اضافه میکند؟ پاسخ ناامیدکننده است: تقریباً هیچچیز. این فیلم که با بازی رامی مالک (تهیهکننده و ستاره «بوهیمن راپسودی») در نقش یک رمزنگار سیا تبدیلشده به قاتل عرضه شده، بیشتر شبیه به مجموعهای از صحنههای اکشنِ بیریشه و شخصیتهای یکبعدی است که پیش از این بارها دیدهایم.
اما آیا این بازسازیِ بیروح از رمان رابرت لیتل (۱۹۸۱) حتی برای طرفداران پر و پا قرص ژانر هم جذابیت دارد؟ یا صرفاً نمونهای دیگر از تسلیمِ هالیوود در برابر فرمولهای امن اما خستهکننده است؟ در این نقد، هم سینماییترین ضعفهای فیلم را بررسی میکنیم و هم به پیام سیاسیِ سنگین آن میپردازیم، پیامی که شاید ناخواسته، واقعیتهای تلخِ قدرت را بهتر از خود داستان روایت کند.