سامان خدایی
به مناسبت پنجاه سالگی دیوید بکام، الیور هولت نگاهی میاندازد به دوران حرفهای و تأثیر فرهنگی بینظیر ستارهای که همواره با قضاوتها درباره غلبه “سبک بر محتوا” روبرو بود، اما در واقعیت، میراثی ماندگار از استعداد، سختکوشی و موفقیت به جا گذاشت.
خبرورزشی | در سالن ورزشی کوچکی کنار هتل تیم ملی انگلیس در جام جهانی ۱۹۹۸، ما خبرنگاران منتظر دیوید بکام ۲۳ ساله بودیم؛ جوانی که پیش از آن هم کیفیت یک فوقستاره را داشت. با گل خیرهکنندهاش از میانه میدان و رابطهاش با ویکتوریا آدامزِ اسپایس گرلز، او داشت مرزهای درون و بیرون زمین را جابهجا میکرد و نگاهها به یک فوتبالیست را به چالش میکشید. همانطور که الیور هولت در پنجاهمین سالگرد تولد بکام مینویسد، این شروع داستانی بود که در آن بکام به نمادی فرهنگی بدل شد، با شهرت و انتقاد جنگید و ثابت کرد که دوران حرفهای درخشانش، بسیار فراتر از یک چهره زیبا و جذابیت رسانهای بود.
بکام در پنجاه سالگی