گروه ورزشی: شاید در نگاه نخست مهمترین دلیل تساوی ایران و سوریه و باز شدن قفل دروازه ما بعد از مدتها به تفاوت انگیزه 2 تیم مربوط بود. بازی برای ما ارزش چندانی نداشت اما بازیکنان حریف مهمترین 90 دقیقه زندگیشان را پیش رو داشتند. از این رو در دقایق پایانی روزبه چشمی پستش را ترک میکند، رامین رضاییان با بیخیالی توپ را لو میدهد، پورقاز هیچ واکنش مثبتی نشان نمیدهد و در نهایت بیرانوند با باز کردن بیموقع پاهایش ویرانمان میکند. ثانیه به ثانیه گل دوم را مرور کنید و فرق انگیزه ایران و سوریه را دریابید. آنها که همه چیز را از دست رفته میدیدند 3 بازیکن را در زمین ما حفظ کردند و منتظر یک لغزش از سوی بازیکنان بیانگیزه ایران بودند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه وطن امروز، اما موضوع بسیار مهمتری وجود دارد که اگر امروز به آن توجه نکنیم شاید بعدها تاوان سنگینتری را بپردازیم. اینکه تیمملی در 9 بازی متوالی در دور دوم دروازهاش را بسته نگه داشت به خودی خود موضوع مهمی نیست، چون میشود شانس را در این بسته نگه ماندن دروازه دخیل دانست اما موضوع بسیار مهمتر این بود که تیم کیروش اصلا موقعیت گل به هیچ حریفی نمیداد که بخواهد آن موقعیت گل، برای ما خطر ایجاد کند. مربی تیمملی خط دفاعیاش را از میانه میدان بسته بود و مهمترین بازیکن این تاکتیک هم کسی نبود جز سعید عزتاللهی. هافبک جوانی که در اکثر بازیها در تیم باشگاهیاش نیمکتنشین بود و بعضا رسانههای داخلی از کیروش انتقاد داشتند که چرا بازیکن نیمکتنشین لیگ روسیه باید بازیکن ثابت تیمملی فوتبال ایران باشد؟