علیرضا جاویدنیا: بهترین دستمزدم، نفس گرم مردم است
به گزارش بولتن نیوز به نقل از جام جم آنلاین، طی این سالها همیشه سعی کردهام با مردم که مخاطبان اصلی ما هستند صادقانه برخورد کنم و شاید این صداقت باعث شده است که آنها دوستم بدارند و کارهایم را دنبال کنند. کار در رادیو بخصوص، کار طنز به مراتب دشوارتر است، چون تنها صدا و میکروفن در اختیار داریم و با همانها هم باید با مخاطب ارتباط برقرار کنیم. اگر بخواهم از خاطراتم در برنامههای رادیو بگویم باید به برنامههای «راه شب» که به اتفاق زندهیاد منوچهر نوذری اجرا میکردیم اشاره کنم. راه شب پنجشنبه شبها را با تهیهکنندگی سعید توکل و احمد شیشهگران و نویسندگی هر دوی این عزیزان در سال 1370 آغاز کردیم. شیشهگران بخشهای تاریخی برای برنامه مینوشت و ما نقشهای آدمهایی را که در بطن تاریخ بودند، بازی میکردیم. نقش شخصیتهایی همچون شاه، وزیر و آدمهای اطراف آنها. همچنین بخش شگفتیهای جهان ما خیلی طرفدار داشت. در این بخش نتیجه تحقیقات دکتر مایکل بیسابم درخصوص اتفاقات ماوراطبیعه مطرح میشد و ما نقش پدر، پسر، عمو و آدمهایی را که اطراف این پزشک بودند، بازی میکردیم. شاید من همراه مرحوم نوذری بیش از ده نقش را همزمان با صداها و تیپهای مختلف اجرا میکردیم. پخش این بخش برای مردم نتیجه اخلاقی داشت و در زندگی آنها تغییراتی به وجود میآورد که ارتباط آنان را با خدا نزدیک میکرد تا جایی که آنها با واقعیتهای زندگی بهتر آشنا میشدند و کمتر دنبال حرص و آز میرفتند. بیشتر زوجهای جوان با برنامه تماس میگرفتند و مشکلات خود را مطرح میکردند و منوچهر نوذری با نفس گرمش آنها را راهنمایی میکرد و با تدبیر او بود که صمیمیت دوباره در زندگی آنان جریان میگرفت. بهترین خاطرات من زمانی است که همینها جلوی در رادیو در میدان ارگ جمع میشدند تا از ما تشکر کنند. بهترین دستمزد، بالاترین نشان معرفت و لیاقت، نفس گرم مردم عزیزمان بود و هست.
محمداسماعیل برارزاده: اولین گفتوگو را با مادربزرگم انجام دادم