گروه فرهنگ و هنر: آیا اسپانسرها از این برنامه ها بدون حضور مجریانشان حمایت مالی می کنند؟ اینها قرار است نقش مارادونا در جام جهانی 86 را بازی کنند و به تنهایی بار شبکه های تلویزیون را به دوش بکشند تا قهرمانی؟ تکیه اصلی چنین برنامه هایی بر محبوبیت مجری است و موارد نادری است که مهمان یا موضوع جذاب باعث رونق یک برنامه تلویزیونی شود. در این میان ممنوع التصویری مجری یا حتی اعمال تنبیهات از طرف سازمان بر مجری، کیفیت برنامه را تحت تاثیر خودش قرار می دهد و عجیب اینکه طبق یک قانون نانوشته، بعد از اوج گرفتن مجری و بالارفتن میزان محبوبیتش، صدا و سیما وارد میدان شده و از طرق مختلف می خواهد شاخ نیرو – که سرمایه خودش است- را بشکند تا «فکر نکند که خبری شده».
به گزارش بولتن نیوز، از اواسط دهه هشتاد تولید برنامه های مجری محور سرعت گرفت و رضا رشیدپور در شب شیشه ای، فرزاد حسنی در کوله پشتی و مرتضی حیدری در گفتگوی ویژه خبری از نمونه های موفق آن دوران هستند. البته و مثل همیشه، برنامه های مشابه فراوانی ساخته شد که مورد توجه قرار نگرفت. این برنامه ها متاثر از تسلط مجریانش بود و حضور مهمانهای معروف و گاه چالشی، برنامه را جذاب تر می کرد. کپی کردن، رسم سالهای اخیر برنامه های صدا و سیماست. فرقی نمی کند از کدام کشور و چه برنامه ای. مساله مهم اینجاست که شبکه های تلویزیونی حتی از روی دست هم کپی می کنند؛ حتی شبکه های استانی از شبکه های سراسری و شبکه های سراسری از برنامه های خودشان. کمتر مدیر شبکه یا مدیر گروهی پیدا می شود که ریسک پذیر باشد و بخواهد مسیر تازه ای را باز کند. آسان ترین روش، رفتن راه هایی است که پیش از این امتحان شده و ظاهرا خطری هم ندارد. حالا اگر مخاطبان، برنامه را پس زدند، اهمیتی ندارد و مهم این است که آن ساعت بخصوص، آنتن خالی نبوده است.