یکشنبه 7 دی 1404 – 19:00
هوش مصنوعی شاید امروز برایمان واژهای آشنا باشد، اما پشت این نام داستانی طولانی و پرهیجان از جستوجوی انسان برای ساخت ماشینی اندیشمند پنهان است.
از دوران فیلسوفان باستان که درباره منطق و تفکر سخن میگفتند تا آلن تورینگ که نخستین بار پرسید «آیا ماشین میتواند فکر کند؟»، مسیر شکلگیری این علم پر از رویا، تردید و شگفتی بوده است.
پس از موجی از امید و تبلیغات، واقعیتهای فنی آشکار شد. در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، پروژههای متعدد AI شکست خوردند و سرمایهگذاران یکی پس از دیگری عقبنشینی کردند. این دورهها که به زمستان هوش مصنوعی معروف شدند، با کاهش بودجه و بیاعتمادی عمومی همراه بود. سیستمهای خبره در برابر تغییرات محیطی ناتوان بودند و قدرت پردازشی رایانهها برای الگوریتمهای پیچیده کافی نبود. بسیاری از پژوهشگران از ادامه کار منصرف شدند، اما همین دوران رکود، موجب پالایش ایدهها و بازنگری در رویکردها شد.
ظهور بیگ دیتا و کارتهای گرافیکی (GPU) مسیر پیشرفت AI را تسریع کرد. دادههای عظیم از شبکههای اجتماعی، تصاویر، ویدیوها و حسگرها منبعی ارزشمند برای آموزش مدلهای یادگیری عمیق شدند. از سوی دیگر، پردازندههای گرافیکی امکان محاسبات همزمان را فراهم کردند و آموزش مدلهای بزرگ را در مدت کوتاهی ممکن ساختند. ترکیب این دو عامل، پایه پیشرفتهایی شد که امروز در ابزارهایی چون ChatGPT، DALL·E و خودروهای خودران دیده میشود. به این ترتیب، هوش مصنوعی نه بهعنوان یک رویا، بلکه به عنوان نیروی محرک عصر دیجیتال شناخته شد.
برای مشاهده کامل مطب کلیک کنید