با خارج شدن دموی P.T یا همان پروژه ساینلنت هیلز کوجیما از استورهای پلی استیشن، دنیای بازیهای ترسناک تحول شگرفی را به خود دید. ژانر وحشت در آن سالها در ورطه تکرار افتاده بود و …
با خارج شدن دموی P.T یا همان پروژه ساینلنت هیلز کوجیما از استورهای پلی استیشن، دنیای بازیهای ترسناک تحول شگرفی را به خود دید. ژانر وحشت در آن سالها در ورطه تکرار افتاده بود و آثار جدیدی که با این برچسب روانه بازار میشدند، تنها قادر به القای ترس سخیفی به مخاطبشان بودند و هیچ شباهتی به آثار موفق پیش از خودشان نداشتند. با این حال، دموی P.T در همان مدت زمان کوتاه کار خودش را کرد؛ عدهای برای ساخت نسخهای یک به یکی از P.T اقدام کردند تا افراد بیشتری بتوانند حسی که این اثر منتقل میکرد را از نزدیک تجربه کنند.
عدهای دیگر اما سراغ ساخت نسخههایی مشابه رفتند. برای مثال، ما در طی سالهای گذشته شاهد پیشرفت پروژههای ارلی اکسس موفقی نظیر Visage بودیم. اثری که با الهام از آنچه کوجیما ارائه کرده بود، توانست یک بازی کامل و البته ترسناک را پیش رویمان بگذارد که هنوز هم از نظر من بهترین تجری پیتی لایک این روزهاست. اما این رویه هنوز هم از ترند نیفتاده. چراکه هنوز هم شاهد معرفی آثار مختلفی هستیم که از روی دست کوجیما و گیرمو دلتوروی افسانهای کپی میکنند و آثار خوب یا بدی را روانه بازار میکنند.