گروه فرهنگ و هنر: زهره صفوی، بازیگر قدیمی که سالها او را در نقش مادری مهربان میدیدیم به گذشته میرود و سالهای زیادی که در حرفه بازیگری فعال بوده را مرور میکند و میگوید:هیچ دورهای مثل چند سال اخیر نبود، من سالهای زیادی در این حرفه فعال بودم با کارگردانان و تهیهکنندههای زیادی کار کردم با هر طرز فکر و دیدگاهی،؛ قبل از انقلاب و بعد از آن اما هیچوقت اینجوری نبود که پیشکسوتان هنر بازیگری تا این میزان خانهنشین باشند و اصلا برای آنها نقشی در نظر نگیرند یا برای آنها داستان ننویسند.همه فیلمها شده داستان دختر و پسرهای جوانی که با هم دوست میشوند و برایشان ماجراهای بدی رخ میدهد، یکی نیست از سازندگان این آثار بپرسد این جوانها از کجا آمدهاند که پدر و مادر و اصل و نسب ندارند؟! نکته جالب اینجاست که وقتی هم در فیلمنامه نقشی مینویسند که مناسب بازیگرانی مانند من است، آن را به یک بازیگر جوان میدهند ! و با هزار ترفند پیرش میکنند ! کجای دنیا چنین رسمی وجود دارد؟ تازگیها باب شده، نقش زنان را به بازیگران مرد میدهند، آنها را با گریم به شکل زن درمیآورند! مدافع حقوق ما فقط مسؤولان فرهنگی هستند که آنها هم هیچ کاری برای ما نمیکنند. مگر آنها فیلمنامهها و نمایشنامهها را تصویب نمیکنند؟ مگر بر روند ساخت آثار نظارت ندارند، پس چگونه اجازه چنین کارهایی را میدهند؟
به گزارش بولتن نیوز به نقل از جام جم آنلاین، زهره صفوی از پنج سالگی به واسطه پدرش وارد حرفه بازیگری تئاتر شده است.او با احترام بسیار زیادی از مرحوم پدرش یاد میکند و میگوید: پدرم، میراحمد صفوی یکی از بزرگان تئاتر ایران بود و در اولین فیلم سینمای ایران؛ «آبی و رابی» بازی کرد.در خانوادهای متولد و بزرگ شدم که بسیار مقید اخلاق و آداب اجتماعی بود.از همان بچگی به همراه مستخدم به مدرسه میرفتم و عصر ماشین میآمد دنبالم و برای بازی به سالن تئاتر میرفتم.پدرم حساسیت زیادی روی بچههایش بخصوص من که بازیگر بودم ، داشت.اجدادمان به شاهعباس صفوی میرسد.