فوتبال ما نه تنها باید از نظر فنی از امثال زیدان و گواردیولا درس بگیرد بلکه باید از نظر اخلاقی هم پای کلاس درسشان بنشیند.
فوتبال ما نه تنها باید از نظر فنی از امثال زیدان و گواردیولا درس بگیرد بلکه باید از نظر اخلاقی هم پای کلاس درسشان بنشیند.
به گزارش خبرورزشی ، اینجا ته فوتبال است. آخرِ آخرِ جذابیت، هنر و البته انسانیت. در مهمترین بازی دنیا منچسترسیتی با گواردیولا مثل بازی رفت رئالمادرید را ۲ بر یک برده و پپ و زیزو به همین سادگی با هم حرف میزنند و از شغل خود لذت میبرند. اصلاً انگار نه انگار که رئال برای اولین بار در مراحل حذفی لیگ قهرمانان حذف شده و انگار نه انگار گواردیولا مردی را شکست داده که ۳ قهرمانی پیاپی اروپا با رئال کسب کرده است. تو گویی پپ که روی یخدان نشسته دارد تاکتیک تیمش را به زیدان توضیح میدهد. زیدان هم اصلاً انگار نه انگار که همچون بازی رفت باخته است. حتی قبل از بازی هم پپ کلی از زیدان تعریف و تمجید کرده بود. زیزو هم بعد از بازی بدون اشاره به غیبت راموس از شاگردانش تمجید کرد و باخت را به گردن رافائل واران نینداخت.
اینجا، اما مربی ایرانی بعد از یک باخت حساس چه میکند و چه میگوید؟ ما هنوز دنبال این هستیم که ببینیم چرا مثلاً ذوبآهن برای پرسپولیس تونل افتخار نزد! هنوز میخواهیم ببینیم چرا مجیدی به کنفرانس مطبوعاتی نمیرود و آنالیزورش را میفرستد! هنوز دنبال پیدا کردن بازیکنان خائن به فلان مربی هستیم. همین اشتباه رافائل واران را اگر یک مدافع ایرانی انجام داده بود باید از فوتبال میرفت، چون هزار جور متهم میشد، اما رفتار زیدان را ببینید. او در روزی که تیمش سرخیو راموس را نداشت پذیرفت که منچسترسیتی بهتر بوده است. در صورت گواردیولا هم اثری از غرور دیده نمیشود و او طوری با زیدان حرف میزند که انگار مشغول صحبت با یکی از دوستان خود در پارک است.