قطع اینترنت و رشد اقتصادی؛ ترکیبی متضاد که در کنار هم نمیگنجند. محدودیت دسترسی به شبکه جهانی، به معنای قربانی کردن فرصتهای توسعه و راندن کشور به سوی انزوای دیجیتالی است که اعتبار بینالمللی اقتصاد را زیر سوال میبرد.
این شوک تنها معاملهگران خرد را هدف نمیگیرد، بلکه ستونهای اصلی بازار یعنی «بورس» و «صندوقهای سرمایهگذاری» را نیز فلج میکند زیرا قیمت فولاد، نفت و پتروشیمی ایران در بورسهای جهانی تعیین میشود. صندوقهای مالی که امانتدار سرمایههای خرد مردم هستند، در زمان قطعی اینترنت توانایی بازچینی سبد دارایی و مدیریت بحران را از دست میدهند که نتیجه آن سقوط ارزش دارایی میلیونها سهامدار است.
دسترسی به اینترنت، زیرساختِ حیات بازارهای مالی جهانی نظیر فارکس و بازار کالا است. در زمان قطعی، امکان جابهجایی «حد ضرر» یا «برداشت سود» در لحظات حساس بازار از بین میرود. معاملهای که بر اساس ثانیهها جریان دارد، با کندی اینترنت به یک قمار دوسر باخت تبدیل میشود که ریسک سرمایهگذاری را به شدت بالا میبرد.