تسلط ایران بر تنگه هرمز، مدیریت مستقیم بر ۱۷ کابل زیردریایی حامل ۳۰ درصد ترافیک اینترنت بینالمللی را به همراه آورده است. شکنندگی زیرساختهای فیزیکی شبکه جهانی در مواجهه با تنشهای منطقهای، شرکتهای فناوری را ناگزیر به بازطراحی معماری انتقال دادهها میکند.
تصورات عمومی شبکه جهانی اینترنت را پدیدهای بیوزن و مبتنی بر امواج بیسیم میپندارند، حال آنکه جریان دادهها به صورت مطلق به کابلهای فیزیکی خفته در بستر اقیانوسها وابسته است. انتقال ۹۷ درصد از کل ارتباطات بینقارهای و حدود ۸۰ درصد از تبادلات نظامی فرامرزی ایالات متحده آمریکا منحصراً از طریق همین رشتههای ظریف زیردریایی صورت میپذیرد. قرارگیری شاهراههای حیاتی انتقال داده در بستر خلیج فارس، قدرت بلامنازع ایران را در پایش و مدیریت پایداری شبکه ارتباطات جهانی به اثبات میرساند.
شریانهای پنهان ارتباطات جهانی