احمد محمدغریبان – سالها پیش، بازار ارتباطات ایران تجربهای را از سر گذراند که در زمان خود شاید یک تخلف پراکنده به نظر میرسید، اما در ادامه به یک الگوی تکرارشونده در حکمرانی این حوزه تبدیل شد: «عرضه گسترده سیمکارتهای بینام و نشان.» اپراتورها در آن زمان، مسوولیت را به گردن شبکه فروش انداختند، وعده اصلاح دادند و پرونده بهتدریج در لایههای بوروکراسی فرسوده شد.
اما اثرات آن باقی ماند؛ از کلاهبرداریهای خرد تا زمزمههایی جدیتر درباره سوءاستفادههای امنیتی.
همین الگو، سالها بعد در قالبی دیگر تکرار شد؛ اینبار با پدیده فروش فیلترشکن. بازاری که نهتنها از بین نرفت، بلکه بهمرور ساختارمندتر شد، گردش مالی پیدا کرد و به یک «اقتصاد غیررسمی پایدار» تبدیل شد. نکته قابل تأمل اینجاست که با وجود طرحهای متعدد برای برخورد، تحقیق و تفحص و حتی اعلامهای رسمی، این بازار نه جمع شد و نه کوچک؛ بلکه صرفاً بازیگرانش حرفهایتر شدند!