محمدعلی شهابی – بعد از جنگ و بحرانهای یکسال اخیر، تنها بررسی خسارات اقتصادی و ملموس در اولویت قرار گرفت و کمتر به آثار ناملموس روی سلامت و بار بیماریها پرداخته شد.
تخمین آسیبهای ایجادشده روی سلامت عمومی جامعه از اهمیت زیادی برخوردار است، اما چون ملموس و عیان نیست و آثار آن بهتدریج مشخص خواهد شد، در اولویت تصمیمگیری دستگاه حکمرانی برای پیشگیری قرار ندارد.
دولتها و ساختار سیاسی کشورمان، سلامت را بهمعنای گسترش و تقویت ساختارهای درمانی میدانند و نگاه سلامتمحور و پیشگیرانه نسبت به آثار سوء پدیدههای اجتماعی و بحرانها روی سلامت عمومی ندارند و این مهم در سالهای اخیر بهعلت سیاستهای غلط مدیریتی مبتنیبر تعارض منافع تا سطح تنها درمان و بیمارستانسازی سیاسی تقلیل یافته است. در پاندمی کرونا هم که در ایران جان حداقل ۳۵۰هزار نفر را گرفت، بهعلت تأخیر در واردات واکسن و پنهانکاری، کسی سرزنش نشد و مورد بازخواست قرار نگرفت؛ چون سلامت عمومی در بحرانها اولویت دستگاه حکمرانی نبوده و نیست.