حکومت بشار اسد در نهایت سقوط کرد. این روز آرزوی معارضان سوری بود که از مارس ۲۰۱۲ میلادی وارد جنگ مسلحانه با حکومت تحت فرمان او شدند. این بحران در نهایت به یک جنگ داخلی تمامعیار تبدیل شد. با این وجود، آن منازعه اگر اسد یک سال پیش از آن یعنی در سال ۲۰۱۱ به اعتراضات و نارضایتی مردم سوریه با سرکوبگری پاسخ نمیداد، قابل پیشگیری بود.
بشار اسد پاسخ با “مشت آهنین” به هرگونه مخالفت را از پدرش به ارث برده بود. مخالفان عمدتا سُنی خاندان اسد که اکثریت جمعیت آن کشور را تشکیل میدادند، اما از قدرت محروم بودند خاطره “کشتار حماء” در فوریه ۱۹۸۲ را همواره در ذهن داشتند. در آن سال ارتش سوریه به آن شهر به منظور سرکوب اعتراض مخالفان حکومت حزب بعث سوریه و شخص “حافظ اسد” حمله کرد. در آن زمان نیز گروه های تحت رهبری اخوان المسلمین همانند امروز که تحریرالشام رهبری مبارزه مسلحانه را در دست گرفته، دست به شورش زده بودند. بنابر تخمین عفو بین الملل بین ۱۷ تا ۴۰ هزار سوری در جریان عملیات حماء کشته شدند. پس از آن کشتار وضعیت سوریه آرام شد، اما این آتش زیر خاکستر بود و مردم شهر حماء منتظر انتقامگیری از خاندان اسد بودند تا آنکه سال ۲۰۱۱ فرارسید و مردم آن منطقه در کنار سایر شهرهای سوریه شعار “الشعب یرید اسقاط النظام” را سر دادند.