جایی که اساتید و برخی مشاغل خاص به شبکه جهانی متصلاند اما دانشجویان برای دسترسی به سادهترین منابع علمی ناچارند در گروههایی که در شبکه های داخلی تشکیل داده اند از دارندگان اینترنت پرو درخواست کنند فایلها و مقالات را برایشان ارسال کنند؛ وضعیتی که آموزش عالی را در آستانه افسردگی و انزوای علمی قرار داده است.
از نهم اسفند ۱۴۰۴، وقتی آتش جنگ شعله کشید و اینترنت بینالملل در سراسر ایران خاموش شد، کسی گمان نمیکرد تاریکی ناشی از این قطع ارتباط، چنین گسترده و طولانی شود. دو هفته از آغاز درگیریها نگذشته بود که واژهای تازه در واژگان روزمره مردم جا باز کرد: «اینترنت پرو». اتصال اختصاصی، خصوصی و البته گرانقیمتی که میتوانست دریچهای کوچک به جهان بستهشده علم و ارتباط باشد. ابتدا فقط نامهای بزرگ در فهرست دریافتکنندگان بودند؛ تاجران، مدیران شرکتها، اساتید دانشگاه، روزنامهنگاران. اما برای عامه مردم، و بهویژه دانشجویان، تنها سایهای از این امکان باقی ماند.