۱۴۰۵/۰۳/۳۱
هالیوود پر از چهرههای بحثبرانگیز است و بهسختی میتوان بازیگری را پیدا کرد که بینقص باشد. اما برخی بازیگران بیش از دیگران از جایگاه خود در صنعت سینما استفاده میکنند و بهجای تکرار مسیرهای امن، دست به انتخابهای جالب و غیرمنتظره میزنند.
نیکول کیدمن یکی از بهترین نمونههای این رویکرد است؛ هرچند شاید همه با این نظر موافق نباشند. نمیتوان ادعا کرد که همه فیلمهای او شاهکار هستند، اما وقتی به انتخابهای حرفهایاش نگاه میکنیم، با بازیگری روبهرو میشویم که هرگز حاضر نشده در یک نقطه متوقف بماند.
پس از آن، کیدمن بهطور مداوم سراغ نقشهای دشوار و چالشبرانگیز رفت و تواناییهای خود را در آثاری، چون «چشمان کاملاً بسته» ساخته استنلی کوبریک، «تولد» ساخته جاناتان گلیزر و «داگویل» ساخته لارس فون تریه به نمایش گذاشت. این نقشهای جسورانه و تجربی، وجهی از شخصیت هنری او را آشکار کردند که از ورود به پروژههایی که بسیاری از ستارههای همسطحش از آنها فاصله میگرفتند، هراسی نداشت. همکاری با فون تریه بهتنهایی نشاندهنده این روحیه است.