١١ ارديبهشت ١٣٩٦
در بازیسازی همواره اشتباهات و نارساییهای فنی وجود داشته و دارند. آنچه اصطلاحا «باگ» خوانده میشود، میتواند همچون آفتی کشنده گریبانگیر بازیها شود و یک پروژهی خلاقانه و کارآمد را بدون زحمت و در کمال بیرحمی از پا در آورد. اما همانطور که میدانید پیشگیری همواره بهتر از درمان است و این در مورد باگهای بازیها و اپلیکیشنها هم صدق میکند. اساسا به همین خاطر است که کنترل و تضمین کیفیت شکل گرفته و مراکز توسعه یافته و متخصصی برای پیدا کردن باگها و گزارش آنها جهت رفع اشکال و آفتزدایی به وجود آمدهاند.
روش مرسوم برای کنترل کیفیت بازیها، اجرای آنها بر روی سختافزارهای متداول است در حالی که از یک نفر به عنوان آزمایشکنندهی بازی استفاده میشود. «گیم تستر» برای اینکه موفق شود ایرادات ریز و درشت بازی را پیدا کرده و گزارش دهد، مجبور است مدت بسیار زیادی را در بازی بگذراند و به انجام کارهای مختلف بپردازد. گیم تسترها معمولا روشهای خاصی برای پیدا کردن ایرادات بازیها دارند و با توجه به نوع و ساختار بازی میدانند که بهترین راه برای پیدا کردن عمدهی ایرادات بازیها کدام است. برای انجام آزمایش بر روی بازیها –و اخیرا اپلیکیشنها- نیاز است تا مقدمات اجرای این عملیات فراهم شود. برای این منظور موسساتی شکل گرفتهاند که بازیسازان بزرگ معمولا آنها را برای انجام آزمایشات و عیبیابی بازیهای خود انتخاب میکنند. این مراکز به صورت رسمی و (در اکثر اوقات) غیررسمی «آزمایشگاه بازی» نامیده میشوند.
با وجود اینکه استودیوها و ناشرین بزرگ این صنعت خود دارای تیمهای کنترل کیفیت هستند، به دلیل پیچیدگیهای زیاد، اینکار برای همه مقدور نیست. آزمایشگاههای بازی در دنیا برای عیبیابی بازیها معمولا تعداد قابل توجهی دستگاههای اجرا در اختیار دارند. انجام آزمایش بر روی انواع رایانههای شخصی (پیسیها با کانفیگهای مختلف و پردازندههای متفاوت) یکی از بخشهای بسیار مهم کنترل کیفیت بازیها به شمار میرود. همچنین امروزه این آزمایشگاهها برای کنترل کیفیت بازیهای موبایلی و اپلیکیشنها، باید تعداد قابل توجهی از مدلهای مختلف دستگاههای هوشمند (تلفنهای همراه و تبلتها) را در اختیار داشته باشند. مسلما برای هر کدام از این دستگاهها، مشخصاتی تعریف شده است و یک آزمایشکننده مسئول انجام بازی بر روی آن است تا بر اساس این مشخصات، پاسخدهی بازی یا اپلیکیشن را اندازهگیری کرده و گزارش دهد.