گروه فرهنگ و هنر: چند سال پیش در سرویس فرهنگی یکی از خبرگزاریهای متمایل به جریان اصولگرایی و اصطلاحاً انقلابی کار میکردم و کارم بیشتر پوشش و تولید اخبار و مطالب اندیشهای بود. از قضا خبرنگاران زیرسرویس رادیو و تلویزیون که از دوستان و همکاران نزدیک من بودند از «رامبد جوان» که آن زمان تازه سر و صدای سری اول مجموعه «خندوانه» اش بلند شده بود، دعوت کرده بودند تا برای انجام یک مصاحبه تفصیلی درباره این برنامه پرمخاطب، به خبرگزاری بیاید. از بد یا خوش روزگار، درست در زمان تعیینشده برای این مصاحبه، همکارانم در زیرسرویس رادیو و تلویزیون به یک برنامه پوششی (یا گفتوگو») در بیرون خبرگزاری دعوت شده بودند و هیچکس از آنها در خبرگزاری حضور نداشت که مصاحبه را انجام دهد. اینگونه بود که انجام این مصاحبه به من محول شد و من که تماشاگر مجموعه «خندوانه» نبودم و درکی بیواسطه از آن نداشتم، دست به مطالعه و تحقیق درباره این برنامه زدم؛ از بینندگان پر و پا قرص این برنامه پرس و جو کردم، مصاحبهها و مطالب منتشرشده درباره آن را با دقت خواندم و نتیجتاً به دبیر و همکارانم در سرویس فرهنگ آن خبرگزاری اعلام کردم که مصاحبه من با رامبد جوان شدیداً انتقادی خواهد بود و هیچ بعید نیست که گفتوگویم با او به یک دعوای لفظی شدید منجر شود. آنها سعی در آرام کردنم داشتند و ابراز امیدواری کردند که مصاحبه چالشی خوبی از آب دربیاید.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از مهر، به هر حال موعد مصاحبه رسید و من برای اولین بار رامبد جوان را از نزدیک دیدم و با او وارد گفتوگویی بیواسطه شدم. پیشبینیام درست بود و ما عملاً وارد یک مشاجره لفظی شدیم و در مواقعی از این مصاحبه صدای جوان شدیداً بالا میرفت و عملاً داد میزد! من هم البته کوتاه نمیآمدم و با صدایی بلند به تقبیح برنامهاش پرداخته و به دلیل دامن زدن آن برنامه به فرهنگ تودهای و سطحی و همچنین تعمیق سیاستزدایی و جدیتزدایی نزد مخاطبان عام ایرانی، او و برنامهاش را حسابی نواختم. تا اینجای قضیه مطلب خاصی وجود ندارد. قضیهای که در این مرقومه مد نظرم است از اینجا به بعد تازه آغاز میشود.