فرق نمیکند جواد خیابانی کجا باشد و چه بگوید. تلویزیون یا شبکه نمایش خانگی؛ مجری یا گزارشگر؛ مفسر یا مافیا (شاید هم شهر)؛ هر جا باشد و هرچه بگوید، خواسته و ناخواسته، عجیبوغریب است و وایرال میشود. همین رفتن مزه وایرال شدن زیر زبانش در چند سال اخیر باعث شده که بیشتر چیزهای عجیب بگوید و کارهای غریبتر بکند. بیشتر دیده شدن مساوی شهرت بیشتر است، برایاش فرقی ندارد گفتار و کردارش با سن و جایگاه و توقعاتی که از او وجود دارد همخوان است یا نه. خیابانی سلطان ویرالهای منظم و نامنظم است.
همانطور که یک شخصیت رسانهای در مقام منتقد مدام با انکار و نفی و سرکوب دیگران به شهرت میرسد و اصلا به نماد تحقیر و استخفاف و خوارداشت دیگران و آثارشان تبدیل میشود، عجیب نیست که در این سو هم شخصیت رسانهای دیگری سعی کند با قرار دادن خود در معرض آماج سرزنشها و شماتتهای تماشاگرانش موقعیت خودش را در اکوسیستم رسانهای تثبیت کند. در جریان رسانهای باقی ماندن، آن هم در شرایطی که رقبای زیادی برای برآوردن نیازها و تمایلات مصرفکنندگان وجود دارد، گاه شگردهای نادر و حیرتانگیزی را میطلبد.