در تاریخ اسلام، روز نیمه شعبان همواره به عنوان یکی از روز های بزرگ و فرخنده شناخته می شود. روزی که در آن نور امید و بشارت به دل های مومنان می تابد، زیرا این روز، روز ولادت امام مهدی (علیه السلام)، آخرین امام از اهل بیت پیامبر (صلى الله علیه وآله) است که طبق وعده های الهی، به زودی ظهور خواهد کرد و جهان را پر از عدل و انصاف خواهد ساخت. ولادت امام زمان (علیه السلام) در نیمه شعبان، نه تنها یک مناسبت مذهبی، بلکه یک امید بزرگ برای بشریت است. روزی که دل ها به یاد و ذکر آن حضرت در می غلتد و منتظران ظهورش دعاگوی او هستند. در این مقاله، به بررسی اهمیت این روز عظیم، فلسفه ولادت امام زمان و چگونگی برگزاری جشن های نیمه شعبان خواهیم پرداخت و جایگاه این روز در قلب شیعیان و مسلمانان سراسر جهان را بررسی خواهیم کرد.
همچنین ببینید: زیباترین دکلمه در مورد نیمه شعبان
چه کسی همواره دست حمایتش بر شانه ی من است؟ در پاسخ به این نیاز به یاد سید بزرگواری افتادم که یک روز برایم تعریف می کرد: سید: « سحرگاهی دلم هوای دیدار آقایی را کرده بود رفتم به سمت خانه ی اش اجازه گرفتم، وارد خانه شدم رفتم به سمت سرداب خانه. آن جا محل عبادت آن آقا بود. وارد سرداب شدم دیدم آن آقا مشغول دعا هستند.
سید رو به من کرد و گفت: وقتی این عبارات را شنیدم تکان خوردم! قربانِ این مهر و محبت، و آقایی بروم. امام عصر در خلوت به سرداب مقدس و محل عبادتش آمده و برای شیعیان وساطت می کند.»
سلام بر تو ای چشم بینای حق، ای گوش شنوای حق، ای دوست توانای حق
سلام بر تو ای خورشید تابان ای چشمه جوشان، ای شمشیر برّان
آن جا که می فرمایند (امام کاظم علیه السلام): خوشا به حال شیعیان ما، که در غیبت قائم ما به ریسمان ما تمسک جویند و بر دوستی ما و بیزاری از دشمنان ما پایدار باشند. آنان از ما هستند و ما از آنان. آنان به امامت ما خشنودند و ما نیز از تشیع آنان، خوشا به حال آنان! خوشا به حال آنان! سوگند به خدا که آنان در روز قیامت با ما و در درجات ما هستند.
شب است و بی چراغم من، اسیر کوره راهم من *** بتاب ای خضر بر راهم تو را من چشم در راهم
آغاز می کنیم جشن مان را با یاد او که ترجمان وحی است و تلاوت کننده قرآن. هم او که خداوند درباره اش می فرماید : “پخش قرائت صوت آیات ۱۵، ۱۶، ۱۷و ۱۸ سوره کورت ۲
سوگند به ستاره، سوگند به آن ستاره موعود، سوگند به ستاره و هنگام درخشش، سوگند به آن مولود موعود که در شب میلادش چون ستاره ای بدرخشید و ماه زمینیان شد. سوگند به ستاره و پنهان شدنش، سوگند به او که درخششی کوتاه در پشت این غیبت پنهان گشت.
در شب میلادت گرچه باید شادمانه خواند ولی صد افسوس که تو خود آفتاب پشت ابری. و در روزهای ابری نمی توان سرودی جز باران خواند! و اینک سرود انتظار تو را به ترنم می نشینیم تا مگر به گوشه چشمی دل غم دیده ما را بنوازی!
صدای شیهه رخش ظهور می آید *** خبر دهید به یاران سوار آمدنی ست
دانه ایم که در تیره خاک گرفتار گشته ایم و به جستجوی نور تو را فریاد می کنیم. کشتی شکسته گانیم و خسته تر از آن که خود را به ساحل برسانیم. تشنه گانیم و تشنه تر از آن که آبی ما را سیراب کند. آری! تو همان آب گوارایی که خداوند در قرآنش چنین در باره ات می گوید: ای رسول ما! بگو که با دیده تامل بنگرند که اگرآب که مایه زندگانی شماست صبح گاهی همه در زمین فرو رود جز خدا کیست که باز آب گوارا برای شما پدپد آورد؟
اینجا، در این جشن شاد و معنوی، دعای ما این است که حضرت مهدی (علیه السلام) در هر کجای این عالم که باشند، سلامت و پیروزی داشته باشند و هر چه زودتر ظهور کنند تا جهانی پر از صلح و آرامش و عدل و انصاف بسازند.
امیدوارم این جشن، پر از شادی و برکت برای همه ما باشد و روزی برسد که به لطف حضرت ولی عصر (علیه السلام) شاهد برقراری عدالت و آرامش در سراسر جهان باشیم.
با سلام آغاز کردیم و با سلام هم به پایان می بریم. که خداحافظی شیوه عاشقان دلباخته نیست. آری، عاشقانی که هر لحظه منتظر دیدارت هستند مگر می شود از تو و از دیار تو خداحافظی کنند؟ مگر می شود؟! نه این رسم عاشقی نیست عاشق مهدی یعنی همیشه چشم براه همیشه منتظر همیشه کوشا!