گروه فرهنگ و هنر: نمایشی که نامش «عاشقانههای خیابان» است و نه «عاشقانههای زیر خیابان»، روایتی از زندگی سه زنی است که در مترو دستفروشی میکنند و از قضا هر سه دلباخته مردی آوازهخوان شدهاند که دلباخته هر زنی میشود. این خواننده آواره به نقل از خودش هر شب را با یک دختر سر میکند و همه آنها را هم دوست دارد. نقش این مرد آواره را رضا یزدانی ایفا میکند که از قضا مخاطبان نمایش را همچون سه زن دستفروش مسحور و مفتون میکند و شاید فضا برای تداوم این آوارگی عاشقانه را بیش از پیش فراهم کند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از تسنیم، اجرای نمایش هم به همان منوال اجرای سابق مدیر کارگردان شده است: «یک دقیقه و سیزده ثانیه». مخاطبان را کف زمین مینشانند و بازیگران در میان آنان حرکت میکنند و مونولوگ میگویند. آن وسطها هم یک متلکی پراکنده میشود تا مخاطب چیزی بگوید تا از دلش تئاتر شورایی درآید. هر چند در اجرای اخیر وضعیت اسفناکتر هم میشود. همه چیز به یک Catwalk شباهت دارد. ستارگان نمایش و در صدرشان خواننده شبهمعترض در یک مسیر خطی میروند و میآیند. حرف میزند. فقط حرف، حرف، حرف. از همه چیز میگویند به جز ماهیت اجتماعیشان. از خانواده و مردی که کتکشان میزند تا عاشق شدن در میان جماعت بیرون و جنسی که میفروشند؛ اما خبری از آن دو سال تحقیق نیست. اینکه چرا ما در جامعه دستفروش داریم؟ چرا مترو محملی خوبی برای تجمع دستفروشان است؟ چرا روند دستفروشی در تهران رو به رشد است؟ چرا هیچگاه طرحی برای ساماندهی دستفروشان طراحی نشده است؟ چرا همواره مجموعه مسئول در مترو با دستفروشان رفتاری سلبی داشته است؟