گروه فرهنگ و هنر: مسئله عزاداری همواره در طول تاریخ توسط برخی روشنفکران و همچنین گروههای افراطی مانند وهابیت که آن را شرک میدانستند، مورد شبهه و حمله قرار گرفته است. قلمها و ذهنهای بیماری هر از چند گاهی به مسئله عزاداری پرداخته و آن را مورد هجمه قرار داده است. به عنوان مثال یک اندیشمند منتسب به جریان اصلاحات گفته بود: «ما شاد نیستیم چون فقط امام حسین (ع) را محور قرار دادهایم!» یا یکی از روزنامه های این جریان نوشته بود: «سال های فراوان و بلکه قرنها این بزرگداشت (قیام عاشورا) حاصلی جز تأثر، حزن و اشک آوری نداشته.» آنها که معتقد بودند «عاشورا معلول تعارضهای قومی و نتیجه خشونت پیامبر (ص) در بدر و حنین بود.» به طریق اولی در مورد عزاداری هم چنین اعتقادی داشته و عزاداری را علت خشونتهای اجتماعی میدانند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از مهر، از سوی دیگر یکی از پرسشهای چالش برانگیز پیرامون مذهب تشیع این است که آیا مذهب شیعه، مذهبی غمبار و اندوهناک است که پیروان خود را به سوگواری دعوت میکند؟ چندی پیش عبدالکریم سروش با تأسی به آموزههای عرفان مولوی بارها بر دینداری شادمانه و پرهیز از غم و اندوه تأکید کرده است. سروش در یکی از سخنرانیهای خود دینداری شیعیان را دینداری غمگینی معرفی میکند و می گوید: «دینداری مولوی اینگونه نیست. شیعیان هر چیزی را بهانه میگیرند برای غصه و غمناک ساختن حوادث تاریخی؛ مگر عمر و عثمان کشته نشدند؛ چرا اهل سنت اشک نمیریزند؟ اشک نزد مولوی قیمتی است نباید همه جا هزینهاش کرد.»