احساس جاماندگی زمانی اوج میگیرد که فرد خود را نه با گذشته خودش، بلکه با «گروه مرجع غیرواقعی» مقایسه میکند.
طاهره چک
چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۸:۵۴
ناگهان حس سنگینی عجیبی روی سینهات مینشیند. با خودت میافتی به حساب و کتاب: «من که از صبح تا شب جان میکنم، چرا هنوز هشتام گرو نهام است؟ چرا بقیه فرسنگها از من جلوترند؟ نکند مسیر را اشتباه آمدهام؟»
این حس گزنده و خفهکننده، یک ناکامی ساده نیست؛ این صدای پدیده همهگیری است که روح نسل ما را میخورد: «احساس جاماندگی»، احساسی که باعث شده حتی وقتی با تمام توان میدویم، حس کنیم روی یک تردمیل بیانتها ایستادهایم و روز به روز از قافله زندگی عقبتر میافتیم.