عباس پورخصالیان – در حین جنگ 12 روزه و پس از آن، یک نیازمندی حافظان امنیت فیزیکی کشور در بهرهمندی از سیستمها و شبکههای مخابراتی/ارتباطی، بیش از پیش آشکار شد: نیاز به شبکهای با قابلیت پردازش «زمان-واقعی»!
آنهم در شرایطی اضطراری و بحرانی که دیرکردِ چند میلی ثانیه ای در برقراری ارتباط و از دست رفتن حتی کسری از یک ثانیه در دریافت بازخورد و پردازش دادههای نبرد به منظور کنترل عملیات میدانی، عملکرد سامانههای دفاعی را به شدت متأثر میکند.
وقتی که: