ترکیببند علیرضا قزوه، غزل فارسی را با سوگ، روایت و نمادهای مذهبی در واقعه کربلا میآمیزد و آن را از روایت تاریخی فراتر میبرد و به تجربهای زنده در حافظه جمعی شیعه بدل میکند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: علیرضا قزوه در شمار شاعرانی قرار دارد که در حوزه شعر آیینی و بهویژه مرثیه عاشورایی، جایگاهی شناختهشده و اثرگذار یافتهاند. یکی از مشهورترین سرودههای او نیز در همین حوزه شکل گرفته است؛ شعری در ۱۴ بند یادآورد ترکیب بند ۱۲ بندی محتشم است؛ و با زبانی حماسی، تصویری و سوگمند، واقعه کربلا را نه فقط به عنوان یک رخداد تاریخی، بلکه به مثابه تجربهای زنده و ماندگار در حافظه جمعی شیعیان بازآفرینی میکند. این اثر با تکیه بر نمادهایی چون تشنگی، خون، نیزه، فرات، اشک، سر و قرآن، توانسته است همزمان بار عاطفی، آیینی و اعتقادی پیدا کند و از همینرو در محافل مذهبی، هیئتها و مجالس سوگواری نیز حضوری پررنگ داشته باشد.
در این شعر، قزوه با بهرهگیری از ظرفیتهای سنت کلاسیک غزل فارسی و درآمیختن آن با زبان مرثیه و روایت مذهبی، فضایی خلق کرده است که هم به سنت وفادار است و هم برای مخاطب امروز، زنده و اثرگذار جلوه میکند. زبان شعر از یک سو ریشه در بیان کلاسیک دارد و از سوی دیگر، در انتقال عاطفه و صحنهپردازی، لحنی معاصر و پویا به خود میگیرد. همین ویژگی سبب شده است که این اثر، در زمره نمونههای موفق پیوند میان غزل فارسی و مرثیه عاشورایی قرار گیرد: