در تاریخ معاصر ایران، کمتر شخصیتی را میتوان یافت که مانند شیخ محمدتقی بهلول گنابادی، ابعاد مختلف حیات سیاسی، عرفانی، حماسی و فردی او در هم تنیده شده و روایتی شگفتانگیز خلق کرده باشد.
به گزارش خبرنگار مهر،در تاریخ معاصر ایران، کمتر شخصیتی را میتوان یافت که مانند شیخ محمدتقی بهلول گنابادی، ابعاد مختلف حیات سیاسی، عرفانی، حماسی و فردی او در هم تنیده شده و روایتی شگفتانگیز و پر رمز و راز از یک سده زیست مجاهدانه را خلق کرده باشد. نام بهلول گنابادی بیش و پیش از هر چیز در حافظه تاریخی ملت ایران با واقعه خونین مسجد گوهرشاد در سال ۱۳۱۴ خورشیدی گره خورده است؛ بزنگاهی که او را در جایگاه رهبری یکی از بزرگترین قیامهای ضد طاغوتی دوره پهلوی اول قرار داد.
ولادت، ریشههای خانوادگی و اعجوبه حافظه در کودکی
محمدتقی گنابادی، معروف به «بهلول»، در ۸ جمادیالثانی ۱۳۲۸ قمری مصادف با ۲۶ خرداد ۱۲۸۹ شمسی در روستای بیلند از توابع شهرستان گناباد در استان خراسان به دنیا آمد. او در خانوادهای علممحور و مذهبی پرورش یافت. پدرش، شیخ نظامالدین، فرزند زینالدین خزائی، از فضلا و مدرسان بزرگ حوزه علمیه بود که فقه و اصول را نزد میرزا ابراهیم سبزواری و حکمت را در محضر فیلسوف شهیر، حاج ملاهادی سبزواری، آموخته بود و در عین حال به عنوان دادستان در منطقه فعالیت میکرد. تربیت در چنین بستری سبب شد که محمدتقی از همان اوان کودکی استعداد شگرف خود را بروز دهد. او در سن ۶ سالگی، پیش از آنکه حتی حروف الفبا را به طور رسمی بیاموزد، به واسطه آموزشهای شفاهی و داستانگونه پدر، جغرافیای جهان و پایتخت کشورهای مختلف را به خوبی میدانست و در سن ۸ سالگی موفق به حفظ کل قرآن کریم شد.