سال هاست که علم در حال کاوش منشا عصبی- زیستی احساسات ماست. علم می خواهد کشف کند چرا ناگهان دو نفر آنقدر عاشق هم می شوند که حاضرند به خاطر هم، پا روی همه چیز بگذارند تا عشق شان را به هم ثابت کنند؟ چطور می شود که زوجی بعد از ازدواج هم تا سال ها و گاهی در تمام عمر عاشق هم باقی می مانند؟ و سؤالاتی از این قبیل. علم، تمام این حالت ها را به هورمون ها نسبت می دهد و می گوید این هورمون ها هستند که کنترل احساسات را به دست دارند و گاهی باعث احساس نفرت می شوند و گاهی باعث احساس عشق. اما این موضع علم موردپسند خیلی ها نیست و آنها می گویند این حرف کذب محض است، اما واقعا به جز خدا هیچ کس حقیقت ماجرا را نمی داند.
وقتی دو نفر به هم وابسته می شوند و اعتماد کامل بین آنها شکل می گیرد، ترشح هورمون عشق در بدن آغاز می شود و می توان گفت این هورمون جزو معدود هورمون هایی است که ترشح آن نه تنها دلایل فیزیولوژیک، بلکه احساسی دارد. اکسی توسین باعث وابسته شدن و عشق دو فرد به هم می شود و افراد را به داشتن یک زندگی بادوام، داشتن فرزندان و… ترغیب می کند.