گروه اقتصادی ـ مجید سجادی پناه*: سرانجام بودجه با لحاظ کردن سه فاکتور تحریم، اشتغال و بهبود فضای کسب و کار، تصحیح و با رقم 407 هزار میلیارد تومان تقدیم مجلس شد. تحقق درآمدهای پیش بینی شده در آن، بخصوص 157 هزار میلیارد تومان درآمد مالیاتی بدلیل ورود به یک رکود عمیق در سال آتی که به این زودی ها گریبان مالیات دهندگان را رها نخواهد کرد و همچنین تحقق ۱۴۹ هزار میلیارد تومان درآمد نفتی که هم به لحاظ قیمت و هم به لحاظ میزان فروش متاثر از تحریم های گسترده است و با رفع معافیت های خریداران نفتی توسط امریکا در سال آینده تشدید خواهد شد، امکان پذیر بودن آنها را در هاله ای از ابهام فرو می برد.
به گزارش بولتن نیوز، صرفنظر از این بیش برآوردها که همیشه جوازی بوده است برای جا انداختن هزینه های جاری دولت، این نکته قابل تامل است که بودجه امسال نسبت به سال 90 که بالغ بر ۸۲ هزار میلیارد تومان بوده به بیش از 5 برابر افزایش یافته است که نیازمند پاسخ به این پرسش اساسی است که آیا همتراز با این رشد بودجه، “توسعه” نیز در این کشور پنج برابر شده است یا خیر؟! مسلما پاسخ به این سوال منفی است.
فربه شدن دولت به این میزان، نه تنها مغایر اصل 44 یعنی کوچک سازی دولت بوده است، بلکه باعث گردیده هر ایرانی 5 میلیون تومان سالانه بابت مخارج دولت از جیب خود پرداخت نماید (بودجه پیشنهادی تقسیم بر جمعیت) و این همان مهر تاییدی است که بر پیشانی “گران اداره کردن کشور” می خورد.