۱۳۹۵/۰۵/۱۸ ۱۸:۲۵

پيامبر اکرم(ص) يکي از مهمترين دلايل برانگيختگي خود را به کمال رساندن «مکارم اخلاق» دانسته است. نگاهي هرچند گذرا به قرآن و سنت پيامبر(ص) و امامان معصوم(ع) اين نکته را به خوبي آشکار ميسازد که اين بزرگواران پيش از راهبري مردم به خير و صلاح، نخست خود را به خصال نيکو ميآراستند و از اين حيث الگويي عملي و راستين از خير و نيکي به آنها ارائه ميدادند.
امامرضا(ع) نيز به دليل اتصال به خاندان وحي و نبوت، چونان پدران و نياکان خويش، همت خود را بر تخلق به اخلاق الهي قرار داده بود و از اين رو، الگويي بينظير و زنده براي مردمان همعصرش و همه دورانها به يادگار نهاد. پژوهش و بررسي در سيره اين امام همام از اين واقعيت پرده برميدارد که تنها پرورده شدن در دامان خاندان وحي است که ميتواند، چنين قابليتي را به انسان عطا کند.
مطلبي که از پي ميآيد، نگاهي است کوتاه و گذرا بر سيره اخلاقي و عملي رضاي اهلبيت(ع).
امامان شيعه در زمان خويش به عنوان مهمترين شخصيت علمي، فقهي، ديني و سياسي در برطرف کردن مشکلات و مصائب جامعه اسلامي تلاشهاي فراوان کردند. سلوک ديني، منش شخصي، شيوه زندگي و شخصيت سياسي امامرضا(ع) نيز مانند ديگر امامان ويژگيهاي منحصربهفردي داشت. به عبارت ديگر، زندگي و شخصيب نفوس، ارشاد و نصيحت، مراقبت دقيق بر اعمال و رفتار توجه خاص داشت. اگر غلامش اسراف ميکرد، فورا گوشزد ميکرد و او را از اسراف کردن باز ميداشت. چنان که به غلام خود که سيبي را گاز زده انداخت، فرمود اين کار اسراف است.
حضرت عبدالعظيم حسني گويد: امام عليبنموسي(ع) به من فرمود به دوستانم سلام مرا برسان و بگو راه نفوذي براي شيطان بر خودشان قرار ندهند. دوستانم را به سکوت و ترک مجادله دعوت کن و به آنان بگو به ديدار يکديگر بشتابند زيرا اين کار وسيله تقرب به من است.
امام رضا(ع) به خانواده اهميت زياد ميداد و ميفرمود: کسي که در طلب روزي ميکوشد و فضل خداوند را ميجويد تا مخارج اهل و عيال خود را کفايت کند، اجرت و پاداش او از مجاهد راه خدا بيشتر است و ميفرمود: بنده مؤمن سودي به چنگ نميآورد که از همسر شايسته بهتر باشد. همسري که چون شويش به خانه آيد مايه مسرت او باشد و در مورد مردان ميفرمود: سزاوار نيست که مردان بوي خوش را از خود دور کنند زيرا پاکيزگي و تميزي و بوي خوش به زندگي پابرجا و مستحکم کمک ميکند؛(19) و بالاخره امامرضا(ع) در زندگي فردي و اجتماعي خود خلق والاي پيامبراکرم(ص) را حکايت ميکرد:
يمثل النبي في اخلاقه
فانه النابت من اعراقه
در اخلاق او، پيامبر اکرم(ص) جلوهگر ميشود، چرا که او برخاسته از ريشههاي نبوي است.
مطلبي که از پي ميآيد، نگاهي است کوتاه و گذرا بر سيره اخلاقي و عملي رضاي اهلبيت(ع).
