مژه ها از چشم در برابر مواد زائد محافظت می کنند که می توانند دید را مسدود کنند یا باعث عفونت یا آسیب شوند. مژه ها رشد می کنند، می ریزند و هر 6 تا 10 هفته در یک چرخه طبیعی خود را جایگزین می کنند، درست مانند موهای بالای سر.ریزش بین یک تا پنج مژه در روز طبیعی است. گاهی اوقات، ریزش سریع مژه (معروف به ماداروز) میتواند نشانهای از یک مشکل سلامتی اساسی در چشم یا قسمت دیگری از بدن باشد.در ادامه این مقاله به بررسی علل و روش های درمان ریزش مژه خواهیم پرداخت.
دلایل زیادی وجود دارد که افراد می توانند بیشتر از حد متوسط مژه از دست بدهند. اگر موهای ابرو یا پوست سر شما هم از دست نمیرود، ریزش مژه ممکن است نشانههای زیر باشد:تحریک ناشی از لوازم آرایشی. ماندن بیش از حد آرایش چشم، استفاده و حذف اکستنشن مژه و استفاده از فر مژه (گرم شده یا بدون حرارت) می تواند به مژه ها آسیب برساند و ریزش آن را تسریع کند. ریزش مژه همچنین می تواند ناشی از آلرژی به ریمل و چسب مورد استفاده برای اکستنشن مژه باشد.بلفاریت خارش یا سوزش همراه باقرمزی یا تورم پلک ها ممکن است ریزش مژه نشان دهنده بلفاریت باشد. این وضعیتی است که زمانی اتفاق می افتد که غدد چربی بسته شده در نزدیکی پایه مژه ها باعث التهاب مزمن و مشکلاتی در فولیکول های مژه می شود. تریکوتیلومانیا این وضعیتی است که در آن پریشانی عاطفی یا روانی باعث می شود که فرد به طور معمول مژه های خود را بکشد. به ندرت، ریزش موضعی مژه می تواند علامتی از سرطان پوست روی پلک باشد. سرطان می تواند رشد مژه ها را با گسترش سلول های مضر مختل کند. سایر علل کمتر شایع ریزش مژه شامل گلزدگی مزمن یا عود کننده و شالازیا، روزاسه یا کنه چشمی، عفونتهای باکتریایی یا قارچی در یک یا هر دو چشم است.