۱۳:۰۰ – ۰۳ مرداد ۱۴۰۵
پیش از آنکه سازمان منافقین وارد فاز تقابل مسلحانه شود، تلاش کرد با استفاده از رسانه و ادبیات دینی، روایت خود از انقلاب را در افکار عمومی تثبیت کند.
باشگاه خبرنگاران جوان – پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ فقط سقوط یک حکومت نبود؛ آغاز رقابت روایتها نیز بود. جامعهای که سالها زیر فشار سانسور و استبداد پهلوی زندگی کرده بود، ناگهان خود را در فضایی دید که دهها روزنامه، هفتهنامه و نشریه با گرایشهای کاملا متفاوت بر دکههای مطبوعاتی عرضه میشدند. از گروههای مارکسیستی و چپگرا گرفته تا نهضت آزادی، ملیگرایان و جریانهای مذهبی، هر یک حامل روایتی متفاوت از فردای انقلاب بود.
در چنین فضایی، نظام اسلامی در مواجهه با طیفهای ناهمگون گروههای مختلف، راهبردی مبتنی بر سعهصدر، مدارا و صبر تاکتیکی اتخاذ کرد. قوه عاقله نظام و در رأس آن امام خمینی (ره)، با وجود شناخت عمیق و مبنایی از ماهیت منافقانه بسیاری از این گروهها، از برخورد حذفی، شتابزده و حداکثری پرهیز کردند. این رویکرد حکیمانه چند دلیل راهبردی داشت؛ نخست، حفظ آرامش اجتماعی و جلوگیری از تنشهای داخلی در شرایطی که کشور نیازمند تثبیت نهادهای قانونی بود؛ از طرفی اتمام حجت با این جریانها و فراهم کردن فرصتی عینی برای آنکه در پیشگاه ملت به آزمون گذاشته شوند و عیار ادعاهایشان آشکار گردد.
در این میان، روحانیت بصیر و مسئولان آگاه به خوبی میدانستند که پشت شعارهای پرطمطراق برخی گروهها، انحراف فکری و آمادگی برای شورش علیه اراده ملی نهفته است؛ اما مصلحت عالیه نهضت ایجاب میکرد که این شناخت نخبگانی، از مسیر روشنگری به بصیرت عمومی تبدیل شود.